Alpe d’HuZes

5 en 6 juni 2013

Eindelijk was het zover... Maandenlang trainen, acties voeren om sponsorgeld te verzamelen voor het kwf enz. In die maanden heb ik een hoop nieuwe mensen leren kennen en ook uit allerlei onverwachte hoeken steun gekregen. Wat is er nou mooier dan dat iemand die van een uitkering leeft, €25 doneert (dat is waarschijnlijk een hele week eten voor zo’n gezin).

Zaterdagochtend 1 juni vroeg in de morgen, 03.00uur pff, reed chauffeuse Corry van Bernisse Taxi voor met een groot busje. Gelukkig hoefde de fietsen er niet meer bij. Die werden door transportbedrijf Blok uit Hellevoetsluis vervoerd (vooral als er een tandem bij je fietsen zit is dat wel heel erg fijn). Na een gezellige rit met Corry (wat een geweldig mens is dit zeg) zijn we veilig en wel in Frankrijk aangekomen. Het laatste stuk van de rit bestond uit het oprijden van de alpe d’huez om bij ons hotel te komen. Toen we de berg opreden vroeg ik mij toch wel af waar ik aan begonnen was. De ’steilte’ viel me nog enigszins mee, maar de lengte van de route vond ik tegenvallen. Ik wist niet dat 14 km zo lang was haha.
Ons appartement zat boven op de berg, vlakbij de finish. Het was een typisch Frans appartement, klein en knus zullen we maar zeggen.

De eerste dagen in Frankrijk hebben we flink getraind. Dat was ten eerste nodig omdat mn lichaam flink moest wennen aan de ijle lucht. Tja dat is het nadeel met lagere bloedwaardes. Mn hartslag ging toch wel heel snel omhoog. Ten tweede was het vele trainen ook nodig omdat we pas twee weken voordat we naar Frankrijk vertrokken de racefietstandem op hadden gehaald in Noord-Holland bij JGB-cycles. Het was lang spannend of het regelen van de tandem door zou gaan, maar gelukkig was de meneer van JGB-cycles zo tof om z’n racefietstandem uit te lenen. Best bizar zo’n tandem. Degene die achterop zit moet volledig vertrouwen op de voorste persoon. De voorste persoon moet remmen, schakelen en sturen terwijl de achterste persoon een soort nepstuur heeft waarmee je alleen maar vast kunt houden. In de eerste bocht keek ik toch nog wel even raar op toen mn stuur niet meebewoog haha. Toen ik later weer op mn eigen mountainbike reed vergat ik bijna te sturen in de bocht haha. Maar het trainen ging goed. We gingen echt als een speer naar boven. Menig wielrenner keek raar op als hij/zij ingehaald werd door de tandem. De tandem woog maar een kilo of 14 en met flink trappen gingen we echt als een raket naar boven. Ik wist niet dat een tandem zoveel op een racefiets kon lijken. We hadden dan ook veel bekijks van de mensen op en rond de berg. We zijn zelfs met een foto in de franse krant gekomen.

Donderdag 6 juni was het dan zover. Om 02.00uur ging de wekker om vervolgens om 04.30uur te kunnen starten aan de beklimming. Simone, Marjolein en Aryan gingen om 03.00 uur de berg af om naar de start te gaan. Ik had vervoer met de auto geregeld. Vol goede moed en voorzien van veel fietsverlichting (tja op een berg heb je geen lantaarnpalen), begonnen we aan onze eerste klim naar de top van de Alpe d’Huez. Bij het starten konden we niet meer bij simone en marjolein in het startvak komen. We hebben daarom in een zijstraat, met de verlichting uit, in de bosjes gewacht totdat de groep voorbij kwam en toen zijn we er snel tussen geglipt. Tijdens de beklimming gingen we echt als een raket. Op de tandem hebben we menig wielrenner ingehaald. Met een tijd van 1uur en 26 min waren we al snel over de finish. We hadden afgesproken om in bocht 7 op elkaar te wachten en vlak voor de finish. In bocht 7 ging ik mn hickmankatheter in het ravijn gooien (die mensen die daar zaten keken gek op, raar he?). We moesten alleen ruim drie kwartier op onze teamgenoten wachten dus Aryan en ik waren aardig verkleumd. Gelukkig was er ook een medisch team en die voorzag ons van dikke legerdekens. Toen moesten we koud weer de fiets op. Het eerste stuk konden we ook echt even niet in ons ritme komen, maar dat gaf niet. We konden alsnog snel naar boven (dankzij onze geweldige fiets). Toen we vlak voor de finish waren gingen we weer wachten op onze teamgenoten omdat we graag met het hele team over de finish wilden. Na een halfuur wachten kwam simone boven en hebben we afgesproken dat zij op marjolein zou wachten en dat wij door zouden gaan. Ik stond flink klappertandend, met een isolatiedeken om, in een telefooncel (scheelt wind). Het was dus echt niet verantwoord om langer te wachten. Kort nadat wij over de finish waren kwam de rest van ons team ook. Wij zijn snel door het hek gegaan en zo konden we alsnog met het gehele team tegelijk over de finish. Super leuk!! Aryan, mn maatje op de tandem, is eerst nog een keer op z’n eigen fiets gegaan om vervolgens met mij nog een keer de strijd aan te gaan met de tandem en met de berg. Vol praatjes begon ik aan m’n tweede klim op de tandem. Oef... dat ging toch een stuk zwaarder. De benen waren een beetje vermoeid en de temperatuur liep door de zon ook flink op. Maar OPGEVEN IS GEEN OPTIE, dus we zijn ook voor de tweede keer boven gekomen. Met een tijd van 1uur en 38 min ben ik nog heel trots. Tot slot heb ik nog een keer met mn broers vanaf bocht 7 omhoog gelopen. Geweldig om het zo met mn broers af te sluiten en ze hebben me zelfs over de finish gedragen!!

Dat was in een ’vogelvlucht’ mijn ad6-avontuur. Via deze weg wil ik John van JGB-cycles nogmaals ontzettend bedanken!!! Door zijn vrijgevigheid konden we de tandem lenen en konden we samen omhoog fietsen!!! Hartstikke bedankt!!!!

Succes ermee!!
Gr Linda
Alpe d’HuZes Alpe d’HuZes
Alpe d’HuZes Alpe d’HuZes
Alpe d’HuZes JGB Cycles Alpe d’HuZes JGB Cycles